ay’ı severim. dünyanın herhangi bir yerine gittiğinde, yine ay’ı görebilmek bir aidiyet hissiyatı uyandırır bende. yolculuklara, gezilere anlam katar. hele de dolunay evresindeyse.
nevşehir’deyken 15 yıl sonra ilk defa dünya’ya bu kadar yakınken ay, bir tepeye tırmanıp, ayazda, bulutların arasından çıkmasını bekleyip fotoğrafladım ben de. fena olmadı. gerçi tam doğarken, daha büyüktü ama kaçırdım. 15 yıl sonra daha hazırlıklı olacağım.:)
